سينما
به عنوان رسانهاي تأثيرگذار و پرمخاطب، جايگاه رفيعي در ساختمان مهندسي –
فرهنگي يك كشور دارا ميباشد.
اين امر در كشور ايران نيز يكي از پايههاي
فرهنگي محسوب ميشود و در واقع، اين نقش انكارناپذيري است كه سينما از آن
برخوردار است و بدين طريق، صاحبان اين صنعت فرهنگساز نيز نقش مهمي در
ترويج، اشاعه و تثبيت رفتار، افكار، انديشهها و منشها دارند و خود حتي
به قطبهايي در ارائه افكار و نظريات و انديشهها تبديل ميشوند و به مرور
زمان، به نوعي، جزء گروههاي مرجعي محسوب ميگردند كه در تأثيرگذاري و
الگوسازي در برابر مخاطبان، مورد توجه قرار ميگيرند
به عبارتي، عامه
مردم و مخاطبان، از طريق سينما، الگوپذيري را در رفتار و منش خويش به كار
ميگيرند و از اين مسير، در دريافت الگوها و افكار آنها كه در زندگي
اجتماعي يك اصل پذيرفته شده محسوب ميگردد، نقش ايفا ميكنند.
در اين
ميان، جوانان به خاطر روحيه ويژه خود و آرمانخواهي و روحيات خاص خود، نقش
بسزايي – چه در الگوسازي و چه در الگوپذيري – ايفا ميكنند. روند حضور
جوانان و تأثيرگذاري آنها در سينما، محور اين نوشتار است كه در نگاهي
گذرا، به آن ميپردازيم.متن کامل در ادامه مطلب
ادامه مطلب
لینک این مطلب
نگاشته شده در یک و یک : توسط ....
